Ανά χείρας μια γαλανόλευκη σκυτάλη έφερε με χρυσά γράμματα 1821-2021!

Την συμβολική απόσταση των 200 χιλιομέτρων κάλυψε μία δρομική ομάδα νέων, η οποία ξεκίνησε στις 24 Μαρτίου από την Επαρχία Αμμοχώστου, κουβαλώντας από χέρι σε χέρι την γαλανόλευκη σκυτάλη που έφερε με χρυσά γράμματα 1821-2021!

*Ακολουθεί αυτούσια η ανακοίνωση της δρομικής ομάδας

“Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε -πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι τουρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα».

Ήμασταν πέντε όταν αποφασίσαμε να τρέξουμε 200 χιλιόμετρα σε μορφή σκυταλοδρομίας, γίναμε δέκα, είκοσι, σαράντα και στο τέλος περισσότεροι από πενήντα. Από την ματωμένη Αμμόχωστο μέχρι την ημικατεχόμενη Λευκωσία η σκυτάλη δε σταμάτησε να αλλάζει χέρια τόσο κατά τη διάρκεια της μέρας όσο και της νύχτας, μέχρι την συμπλήρωση 200 χιλιομέτρων τιμής ένεκεν για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Μια διαδρομή γεμάτη λόγους που να μας θυμίζουν γιατί τρέχαμε. Μια πορεία γεμάτη με σημεία θυσίας και αντίστασης των προγόνων μας.

Αφετηρία μας το οδόφραγμα Δερύνειας τη Τετάρτη 24 Μαρτίου κι η ώρα 13:00 ακριβώς. Σχεδόν μετά από 24 ώρες το μεσημέρι της  Πέμπτης 25ης Μαρτίου 2021, τερματίσαμε στο προαύλιο χώρο της Εκκλησίας της Φανερωμένης. Στο σημείο όπου ευρίσκεται το μαρμάρινο Μαυσωλείο στο οποίο φυλάσσονται τα λείψανα των Κυπρίων Εθνομαρτύρων του 1821.

Καθ’ όλη την διαδρομή μας περάσαμε από σημεία όπου οι συμπατριώτες μας, μας υποδέχτηκαν με χειροκρότημα και συγκίνηση. Μερικά από τα σημεία αυτά είναι ο αχυρώνας Λιοπετρίου, η εκκλησία Αγίου Αλεξάνδρου για τους αγνοουμένους του 1974, Φυλακισμένα Μνήματα, Τύμβος της Μακεδονίτισσας, Άγαλμα της Ελευθερίας.

Εξ αρχής επιδιώξαμε τη συλλογικότητα για να επιτευχθεί αυτή η ιδέα. Άτομα κάθε ηλικίας, άτομα άγνωστα μεταξύ τους, άτομα διαφορετικών «χρωμάτων» και πεποιθήσεων.  Αφήνοντας πίσω το εγώ και βάζοντας μπροστά το εμείς, με μοναδικό γνώμονα να κρατήσουμε άσβεστη την μνήμη των προγόνων μας. Αυτό ας σταθεί φάρος για όλους μας κατανοώντας πως ενωμένοι και μονοιασμένοι κάνουμε τα αδύνατα εφικτά.

Αφήσαμε μια σπίθα να αναβοσβήνει για τη μέρα και τη στιγμή όπου θα ‘ρθει το ολοκαύτωμα της αδιαλλαξίας και ατιμωρησίας που επικρατούν σ’ αυτό το χρυσοπράσινο φύλλο, σπέρνοντας ενότητα και θερίζοντας ελευθερία.