Πόσο μικροί είμαστε οι υπόλοιποι μπροστά σας…

Σαν ποδοσφαιρόφιλος και για χρόνια στον χώρο και εντός των γηπέδων, είχα μεγάλη αγωνία για τις διαφορές που θα συναντούσα στο Παγκύπριο πρωτάθλημα στίβου. Κάτι εντελώς διαφορετικό από όλα αυτά που είχα συνηθίσει μέχρι τώρα.

Μπαίνοντας στο τερέν αντίκρισα αθλητές απ’ όλα τα αγωνίσματα. Παγκυπριονίκες και μη. Μάτια γεμάτα δίψα για διάκριση. Αθλητές έτοιμους να σημειώσουν τα δικά τους ρεκόρ, να περάσουν τα δικά τους εμπόδια αλλά και να ξεπεράσουν τον πήχη που θα υψωνόταν μπροστά τους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Με μια πρώτη ματιά και πριν προλάβω να σκεφτώ καλά καλά, ένα ρίγος με διαπέρασε. Αν και είχα μιλήσει και συζητήσει με πάρα πολλούς αθλητές, πρώτη φορά είχα φτάσει τόσο κοντά σε τόσους πολλούς την ίδια στιγμή, σε σημείο που ένιωθα την δύναμη των στόχων και των ονείρων όλων μαζί, να συσσωρεύεται στο στάδιο. Ήταν ενέργεια, που προσωπικά δεν μπορούσα εύκολα να διαχειριστώ και η οποία κυριαρχούσε έντονα στην ατμόσφαιρα.

Προπονητές πάνω στην κερκίδα να δίνουν οδηγίες για αποτελεσματικούς χρόνους και άλματα, οικογένειες να περιμένουν με αγωνία το άθλημα του παιδιού τους, και αθλητές να προετοιμάζονται για να δικαιώσουν όλες αυτές τις προσδοκίες. Πόσες απαιτήσεις μπορεί να αντέξει και να διαχειριστεί ένα παιδί; γύριζε σαν απορία στο μυαλό μου. Με όλα αυτά, μήπως προλαβαίνει ο αθλητής να νιώσει παιδί;

Χαρά και γέλιο ανταλλάζονταν εν ριπή οφθαλμού με στεναχώρια και απογοήτευση. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, αθλητές γεμάτοι περηφάνια για το επίτευγμα τους, μετατρέπονταν σε δάκρυα και ένα «γιατί», αφού όλες αυτές οι θυσίες μακριά από όλους και από όλα δεν «μεταφράζονταν» σε επιτυχία.

Μεταφέροντας μου όλη αυτή την ενέργεια, για κάποια στιγμή ο κακομοίρης θεώρησα τον εαυτό μου ένα με αυτούς. Πίστεψα για λίγο ότι θα μπορούσα να σταθώ αντάξιος τους. Με αυτό το status quo και χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, επέλεξα να βρεθώ κοντά σε μια αθλήτρια που δεν είχε το αποτέλεσμα που θα ήθελε, για να την παρηγορήσω.

Τι να πεις; «Δεν πειράζει, την επόμενη φορά». Κι’ αν δεν υπάρξει; «Μείνε δυνατός και προετοιμάσου γι’ αυτά που θα ακολουθήσουν;». Πλέον είχα πάρει τον δρόμο και ήταν αργά για επιστροφή, παρά το ότι δεν γνώριζα τι ακριβώς έπρεπε να πω.

Δεν κατάφερα να πω πολλά. Μόνο να ψελλίσω ένα «Ίσως είναι μια δοκιμασία για να βγεις πιο δυνατή. Ποιος ξέρει; Πιθανώς να είναι σημάδι του Θεού». «Ναι, μάλλον είναι μια δοκιμασία για να βγω πιο δυνατή, να επιστρέψω πιο έτοιμη. Είναι έντονα τα συναισθήματα τώρα, είναι φυσιολογικό. Αύριο όλα θα είναι διαφορετικά, θα είναι μια καινούρια μέρα».

Έμεινα στήλη άλατος μετά την απάντηση της. Τι έγινε μόλις τώρα; σκέφτηκα. Είχα μόλις πάρει ένα μεγάλο μάθημα ζωής όσο αφορά την διαχείριση μιας αποτυχίας ή μιας πρόκλησης της ζωής και την ωριμότητα με την οποία χρειάζεται να την αντιμετωπίσουμε. Ένιωσα τόσο δα μικρός μπροστά στο μεγαλείο ψυχής των αθλητών. Αυτών που παλεύουν καθημερινά με τα δικά τους «τέρατα» για να μπορούν να επιβιώσουν στον τόσο σκληρό αλλά τόσο γεμάτο – συναισθήματα – κόσμο του πρωταθλητισμού.

Ξεστόμισα ένα «ευχαριστώ» που ίσως δεν είχε και πολύ νόημα εκείνη την στιγμή και προχώρησα προς την έξοδο.

Είχα μόλις αντιληφθεί την δύναμη που χρειάζεται να έχει ο αθλητής και ο πρωταθλητής για να επιβιώσει στις καθημερινές του μάχες. Το άκουγα όλο αυτό τον καιρό… Άλλο να το ακούς και άλλο να το συνειδητοποιείς, ειδικά ζώντας το μέσα από μια τόσο έντονη στιγμή…