Για όλους τους Αντρέηδες που προσδοκούν ένα καλύτερο αύριο!

Ήταν βράδυ 9ης Αυγούστου. Mετά το τέλος του παγκυπρίου πρωταθλήματος, εμφανώς κουρασμένοι και οι δύο, συναντηθήκαμε εντελώς τυχαία έξω από μία καντίνα δίπλα από το εθνικό στάδιου στίβου ΓΣΠ.

Του Σάββα Ευαγγελίδη

Είχα να τον συναντήσω αρκετό καιρό. Λόγω της πανδημίας, είχε απαγορευτεί η είσοδος για το κοινό στις αθλητικές εγκαταστάσεις, αλλά πέρα απ’ αυτό, ο ίδιος είχε προ πολλού αποφασίσει πως ο χώρος του στίβου δεν είχε να του δώσει πλέον τίποτα, γι’ αυτό και απομακρύνθηκε. Όταν, λοιπόν, κατέβαινα στο στάδιο αραιά και που δύσκολα τον έβρισκα εκεί.

Παρά τις σπουδαίες επιδόσεις του, η γραφειοκρατία στην Κύπρο δεν του επέτρεπε για χρόνια να γίνει Κύπριος και να αγωνίζεται με το εθνόσημο στο στήθος, γεγονός που του στερούσε το κίνητρο για να συνεχίσει.

Η αφορμή της τότε συνομιλίας και επαφής μας; μου ζήτησε φανερά κουρασμένος από τους αγώνες να τον μεταφέρω με το αμάξι στο σπίτι του! (σε άπταιστα κυπριακά):

“Ρε Σάββα μου, μπορείς να με πετάξεις ως το σπίτι; μεινίσκω δαμέ λιο πιο κάτω”.

Ο λόγος δεν είναι άλλος, παρά για τον Κύπριο -πλέον- πρωταθλητή, Αντρέα Μισάρα, ο οποίος, με τη βοήθεια ενός παλιού φιλου που γνώρισε μέσα από τον στίβο, του δικηγόρου Νικόλα Γεωργιάδη, δικαιώθηκε και απέκτησε αισιώς την κυπριακή υπηκοότητα.

Η συνομιλία μας τότε περιείχε μια γεύση προβληματισμού και απογοήτευσης. Ο ίδιος είχε χάσει τις ελπίδες του:

“Σάββα μου, γιατί να κάμνω προπόνηση; αφού εν μπορώ να ζήσω με τούτο το πράμα. Κανέναν εν τον ενδιαφέρει. Ο αδερφός μου εν Κυπραίος τζιαι εγώ εν είμαι.”

Εμφανώς απογοητευμένος προσπάθησα να τον ενθαρρύνω:

“Να μεν σταματήσεις Αντρέα μου, να ελπίζεις σε τούτο που κάμνεις και να το απολαμβάνεις”.

Μετά από μία σύντομη κουβέντα τον άφησα στο σπίτι του, ιδιαίτερα προβληματισμένος.  Προβληματισμένος, όχι μόνο για τις εικόνες που αντικρίσα εκείνη τη χρονιά στα παγκύπρια πρωταθλήματα με τις ελάχιστες συμμετοχές, αλλά και για την κρίσιμη ύφεση που βίωνε (και συνεχίζει να βιώνει) ο κυπριακός στίβος.

Χθές, τον αντίκρυσα ξανά. Δύο μήνες μετά από εκείνη την περίεργη συνάντηση του Αυγούστου, τον είδα τυχαία στο πάρκο της Αθαλάσσας να προπονείται με τον πρωταθλητή ορεινού δρόμου, Χριστόφορο Πρωτόπαπα. Με είδε και χαμογέλασε:

“Εκαταφέραμεν τα, φίλε μου! Ηρέμησα μετά που τόσα χρόνια. Εστείλαν την επιστολή σε λάθος σπίτι, τζιαι μετά έφτασε σπίτι μου. Επεράσαν μέρες να το ανακαλύψουμε. Ξεκίνησα προπονήσεις, είμαι στις ακαδημίες του ΓΣΠ, εν να τα φκάλουμε πέρα!”

Κανείς δεν ξέρει μέχρι που θα φτάσει ο Ανδρέας Μισάρας στον στίβο και σε ποιό επίπεδο θα καταφέρει να αγωνίστεί. Ωστόσο, ένα είναι βέβαιο. Ότι μπορεί να ενισχύσει σημαντικά τις προσπάθειες της Εθνικής σε πολλές αποστολές.

Επίσης, είναι σίγουρο ότι σήμερα στο πρόσωπό και το χαμόγελο του Ανδρέα είδα προσωποποιημένη την ελπίδα και τη χαρά. Ότι σε αυτόν τον αγώνα οι μάχες δίνονται εντός και εκτός σταδίων..

*Αφιερωμένο σε όλους του Αντρέηδες που προσδωκούν σε ένα καλύτερο αύριο..