«Δεν είναι κακό να κάνεις λάθος, κακό είναι να μην το αναγνωρίζεις»

Συνεχίζουν οι κραυγές απόγνωσης στον κλασικό αθλητισμό, αυτή τη φορά από την πρωταθλήτρια μας στο επί κοντώ, Μαρία Αριστοτέλους. Οι αυθαιρεσίες των αρμοδίων φορεών σχετικά με την περίφημη λίστα με τα -λιγοστά- ονόματα αθλητών που έχουν δικαίωμα να προπονούνται στις αθλητικές εγκαταστάσεις έχουν εξοργίσει αθλητές/προπονητές και φίλους του χώρου. Συμβουλή μας: να μη σωπάσει κανείς! Ο αθλητισμός πρέπει να κρατηθεί ζωντανός!

“Ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκεται σε τροχιά αγώνων κλειστού στίβου την ώρα που οι δικοί μας πρωταθλητές στερούνται το απλούστατο δικαίωμα να προπονηθούν σε γήπεδο. Βλέπω καθημερινά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αθλητές ανά τον κόσμο να ετοιμάζονται για αγώνες και νιώθω τουλάχιστον εξοργισμένη, που στην Κύπρο μας απαγορεύεται η είσοδος στο γήπεδο.

Μετά την έκδοση του τελευταίου διατάγματος και την απερίσκεπτη ερμηνεία που δόθηκε από τους «αρμόδιους» φορείς, έχουμε βρεθεί εκτός γηπέδου, να ζητιανεύουμε τα αυτονόητα. Από την πρώτη στιγμή, τόσο ΚΟΕΑΣ, όσο και πολλοί προπονητές, πρωτοκλασάτοι αθλητές και απλός κόσμος, αφενός στάθηκαν δίπλα μας, και αφετέρου προέβησαν σε υπεράνθρωπες προσπάθειες ώστε -τουλάχιστον- οι αθλητές της εθνικής ομάδας να ξαναμπούμε στο γήπεδο, αλλά κατά πόσον φαίνεται το αφτί κάποιον ούτε που ιδρώνει.

Και όλο αυτό τον καιρό, που οι πλείστοι αθλητές βρισκόμαστε κυριολεκτικά στο δρόμο, συμπατριώτες/τισσες μας που προπονούνται και ζουν στο εξωτερικό σημειώνουν την μια επιτυχία μετά την άλλη και μας γεμίζουν με υπερηφάνεια. Ταυτόχρονα, όμως, μας θυμίζουν και την απαξίωση και την αφόρητη αδικία που βιώνουμε στο νησί μας. Η επιπόλαια ερμηνεία που δόθηκε στο τελευταίο διάταγμα, δηλαδή πχ. ότι οι ποδοσφαιριστές ομάδων Γ κατηγορίας είναι θεμιτό και νόμιμο να προπονούνται, ενώ πρωτοκλασάτοι αθλητές της εθνικής ομάδας του στίβου (αλλά και άλλων ατομικών αθλημάτων) είναι «επικίνδυνο», είναι τουλάχιστον αστεία. Εκτός βέβαια, εάν αυτοί που έφτασαν στο εν λόγω συμπέρασμα αγνοούν το πως προπονείται ένας εκατοστάρης και πως μια ομάδα καλαθόσφαιρας. Ή ακόμη χειρότερο δεν έχουν μπεί καν στον κόπο να μετρήσουν πόσες αλυσίδες μετάδοσης του ιού υπήρξαν μέχρι  τώρα πχ. στο ποδόσφαιρο και πόσες στον στίβο.

Σε όλο τον πλανήτη οι συναθλητές μας αγωνίζονται και στην Κύπρο η ηγεσία του αθλητισμού μας θέλει να καθόμαστε στον καναπέ μας. Η έλλειψη σεβασμού προς την προσπάθεια που καταβάλλει ο κάθε αθλητής ξεχωριστά είναι απαράδεκτη. Γιατί εάν δεν λυθεί το θέμα άμεσα, πιθανόν οι επιπτώσεις να είναι μη αναστρέψιμες. Και για να ενημερώσω τους κατα τα άλλα «αρμόδιους» να αποφασίζουν ποιοί θα προπονούνται και ποιοί όχι, όταν ένας αθλητής του στίβου και δη ενός αγωνίσματος όπως είναι το άλμα επί κοντώ ή το άλμα εις υψος, που χρειάζεται τον εξοπλισμό του σταδίου για να προπονηθεί, μείνει -ακόμα- έναν μήνα -τουλάχιστον- εκτός αλμάτων, η επάνοδος του θα είναι πολύ δύσκολη.

Δεν είναι κακό να κανείς λάθος, κακό όμως είναι να μην το αναγνωρίζεις και να μην το διορθώνεις, χωρίς καμία πειστική δικαιολογία.”