Στα όνειρα … λοιπόν!

Τελικά η ζωή είχε άλλα σχέδια. Λόγω ενός τραυματισμού στο πόδι αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τους Αγώνες του Ρίο. Ήταν απαρηγόρητος. Έβλεπε το μεγάλο του όνειρο να χάνεται για πάντα. Για να νιώσει καλύτερα, πήρε έναν μαρκαδόρο και ξεκίνησε να γράφει πάνω στον γύψο που είχαν τοποθετήσει οι γιατροί στο πόδι του. Σχεδίασε, λοιπόν, τους Ολυμπιακούς κύκλους, γράφοντας από κάτω τη φράση «Road to Tokyo 2020». Οι Αγώνες του Τόκιο ήταν πια η ελπίδα του για ένα Ολυμπιακό μετάλλιο.

Με την άφιξη του 2020, ο Gianmarco ήταν και πάλι έτοιμος να διεκδικήσει ένα μετάλλιο. Η ζωή του χάλασε ξανά τα σχέδια, αφού οι Αγώνες του Τόκιο αναβλήθηκαν για το 2021, λόγω της πανδημίας του Covid-19. Τι ήταν ακόμα μια χρονιά αναμονής μπροστά στο όνειρό του; Έσβησε από τον γύψο το 2020 και έγραψε 2021. Αυτή ήθελε να είναι η χρονιά του!

Νωρίτερα σήμερα στο Τόκιο έκανε έναν εξαιρετικό αγώνα στον τελικό του άλματος εις ύψος. Πέρασε με την πρώτη τον πήχη σε όλες του τις προσπάθειες μέχρι τα 2.37μ. Όπως και ο αθλητής από το Κατάρ, ο Mutaz Barshim. Κανένας από τους δυο, ωστόσο, δεν πέρασε τα 2.39. Ήταν ισόπαλοι! Αν και τους προτάθηκε από τους διοργανωτές να αγωνιστούν σε έναν αγώνα μπαράζ, οι δύο αθλητές αρνήθηκαν, επιλέγοντας να μοιραστούν το χρυσό μετάλλιο. Αγκαλιάστηκαν σφιχτά, ξεσπώντας σε κλάματα.

Ο Gianmarco πέτυχε τελικά το όνειρό του. Είναι χρυσός Ολυμπιονίκης! Δεν ξέρω πού επέλεξε να αφιερώσει το μετάλλιό του. Αισθάνομαι, όμως, πως το μετάλλιο αυτό είναι αφιερωμένο σε όσους δεν τα παρατάνε. Σε όσους βρίσκουν τη δύναμη να σηκώνονται κάθε φορά που πέφτουν. Σε όσους πεισμώνουν σε κάθε -μικρή η μεγάλη- δυσκολία. Είναι όμως αφιερωμένο -κυρίως- στα παιδιά που, σε δύσκολους καιρούς, συνεχίζουν να ονειρεύονται.

Η ζωή, εξάλλου, πάντοτε θα χαλάει τα σχέδια. Και πάντοτε o άνθρωπος θα τα φτιάχνει απ’ την αρχή!