Αν νιώθεις πως η ελπίδα χάθηκε, βγες έξω να ζήσεις την πιο όμορφη γιορτή

Πάνε τρία χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθεται μπροστά από το χαζοκούτι να βλέπει  μια διαφήμιση για ένα μαραθώνιο που θα γινότανε στο νησί μας  και να αναριωτιέται λέγοντας: «Ίντα πελλοί εν τούτοι; Πληρώνουν για να βουρούν»! Γέλασα.

Στην τελική που κατέληξα; Αν χάσετε την πίστη στην ανθρώπινη φύση, βγείτε έξω και παρακολουθήστε έναν μαραθώνιο.

του Αντρέα Κίσσα

Πώς τα φέρνει η ζωή καμιά φορά;

Λίγες μέρες αργότερα, όταν ήρθα αντιμέτωπος με απρόσμενα συμβάντα στην καθημερινότητά μου και με την παρότρυνση ενός καλού μου φίλου (τον οποίο και υπερευχαριστώ), βρέθηκα να τερματίζω στα Ανώγυρα σ’ένα αγώνα 5χλμων, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στα παιδιά που παρουσιάζουν αυτισμό.

Το ταξίδι είχε αρχίσει..

Όλοι οι δρομείς μπορούν να γνωρίζουν πόσο εθιστικό μπορεί να γίνει το τρέξιμο. Κάτι τέτοιο συνέβει και σε μένα. Εθίστηκα στην γοητεία που κρύβει και σε όλα όσα μπορεί να κερδίσει κανείς από αυτό. Μια εξάρτηση με πολλά χιλιόμετρα, ιδρώτα και ώρες ολόκληρες αφιερωμένες στο τρέξιμο. Πλέον, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι το τρέξιμο δεν είναι απλά το χόμπι μου, ούτε η γυμναστική μου. Είναι και θα είναι ένας καινούργιος τρόπος ζωής. Ένας τρόπος ζωής, ο οποίος μου έδωσε να καταλάβω πολλά για τον εαυτό μου αλλά και γενικότερα για την ζωή.

Οι μέρες περνούσανε και  χωρίς να το καταλάβω, το τρέξιμο αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Μία μέρα χωρίς τρέξιμο μου φαινόταν άδεια. Δεν ένιωθα καλά. Σαν κάτι να έλειπε από τη μέρα μου. Ήμουν ένα παιδί που μεγάλωσα στον χώρο του αθλητισμού αλλά αυτό το αίσθημα της ανάγκης να βγω έξω στους δρόμους με τα ακουστικά μου για να ξεπεράσω τα όρια μου ήταν κάτι πρωτόγνωρο.

Έβλεπα τον εαυτό μου μέρα παρά μέρα να θέλει φτάσει ακόμη ένα χιλιόμετρο μακρυά. Να θέλω να σπρώξω τον εαυτό μου ακόμη περισσότερο! Έκανα λες και με βλέπε ένα κατάμεστο γήπεδο στους Ολυμπιακούς Αγώνες μα κανένας δεν ήταν εκεί. Ο αθλήτισμός μετατράπηκε στο φυσικό μου παυσίπονο. Μετατράπηκε σ’ένα εθιστικό μέσο, ώστε να μεταφέρομαι στον δικό μου θετικό κόσμο σκέψεων.

Έκανα σύμμαχό μου, τον πόνο, νερό μου τον ιδρώτα και τροφή μου, τα χιλιόμετρα. Ευχαριστιόμουν την ανάγκη να τρέχω για εμένα , στον δικό μου οικείο κόσμο, στο δικό μου ευχάριστο κενό. Εκεί που όλα σταματούσανε. Εκτός από εμένα. Όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους. Ένα πρωινό, καθώς έτρεχα στη γειτονιά που μεγάλωσα,  αντίκρισα την διαφημιστική αφίσα για τον πρώτο Μαραθώνιο που θα φιλοξενούσε η πόλη της Λάρνακας.

Τότε, λίγες μέρες προηγουμένως είχα επισκεφθεί τα Ιωάννινα κει μετείχα σε αγώνα τριάντα χιλιομέτρων, όπου τα πήγα περίφημα. Λίγες μέρες μετά την επιστροφή μου από τα Ιωάννινα είδα την αφίσα. «Λες να μπορω;» είπα. Tην ίδια ώρα σκέφτηκα: «Κατάφερα να κάνω τα τριάντα πριν από λίγες ημέρες, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να κάνω ακόμη δώδεκα;» Οφείλω να ομολογήσω πως η ιδέα του να τρέξω μαραθώνιο με τρόμαζε. Τρόμαζα πραγματικά! Αλλά όσο τρόμαζα στην ιδέα, άλλο τόσο ενθουσιαζόμουν.

Η Κυριακή της 19^ης Νοεμβρίου του 2017 με βρίσκει στην αφετηρία για τον πρώτο μου Μαραθώνιο. Τον δικό μου Μαραθώνιο. Τα δικά μου 42.195 χιλιόμετρα. Μόλις δύο λεπτά πριν από την έναρξη του πιο όμορφου ταξιδιού, έκλεισα τα μάτια και είπα στον εαυτό μου: «Το μόνο κίνητρο που χρειάζομαι για σήμερα είναι ο ίδιος μου ο εαυτός».  Ξεκίνησα με μία ατρόμητη ζωντάνια να βάζω συνεχώς το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Κάθε μου επαφή με το έδαφος μου έδινε ακόμη περισσότερη δύναμη για να προχωρήσω.

Ένιωθα ευχάριστα που ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους που με τόσο ζήλο και περηφάνια έτρεχαν. Ο καθένας για τον δικό του σκοπό. Για τους δικούς του λόγους και ο καθένας με  την δική του ταχύτητα. Κανένας δεν ξεχώριζε ανάμεσα μας. Ήμασταν όλοι ίσοι και όμοιοι. Ήμουν ανάμεσα σε μια μάζα ανθρώπων που σου έβγαζαν όλοι μία ιδιαίτερα όμορφη αύρα, μία θερμότητατα που σε προσκαλούσε να γιορτάσεις μαζί τους! Γιατί για εμάς το τρέξιμο είναι γιορτή, είναι χαρά, είναι η δική μας ψυχοθεραπεία, είναι το δικό μας ταξίδι.Θα μπορούσα να μιλώ για ώρες για τον πρώτο μου μαραθώνιο.

Τα συναισθήματα που ένιωσα, οι εικόνες που συγκράτησαν τα μάτια μου, οι μάχες έδωσα με τον εαυτό μου, ενώ γενικότερα η πρώτη εμπειρία ενός Μαραθώνιου μένουν πάντα ανεξίτηλα χαραγμένα μέσα μου. Αυτό που σίγουρα δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι τα τελευταία χιλιόμετρα. Όταν το κορμί ετοιμάζεται να καταρρεύσει, εκεί που ο πόνος κυριεύει, εκεί που όλα μέσα μας φωνάζουν παραιτήσου, εκεί βρίσκεται η μαγεία. Θυμάμαι τον πόνο να εξαφανίζεται, την δύναμη που έκρυβα μέσα μου να ζωντανεύει και την ενέργεια που έψαχνα να εμφανίζεται. ΘΑΥΜΑ! Τα μάτια μου βούρκωσαν βλέποντας στο βάθος την αψίδα που έγραφε «ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ». Είδα την οικογένεια μου περήφανα να με περιμένει! Ένα ταξίδι που είχε ξεκινήσει πριν από τέσσερεις ώρες και που έμοιαζε ατελείωτο, τώρα έφτανε στο τέλος του.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι ένας Μαραθώνιος, ένας αγώνας μιας συνεχούς προσπάθειας σαρανταδύο χιλιομέτρων θα ήταν το έναυσμα να εγκαινιάσω ένα καινούργιο τρόπο ζωής. Ήταν η αρχή για να υιοθετήσω ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο αντίληψης. Πρόκειται για μία προσπάθεια στην οποία συνειδητοποιείς και αισθάνεσαι πως τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο. Θα συναντήσεις τα αποθέματα δύναμης και θέλησης που κρύβεις  μέσα σου. Δεν βλέπεις όρια. Όρια δεν υπάρχουν.

Στη διαδρομή διαπιστώνεις πως κοιτώντας μπροστά και αγνοώντας την ανηφόρα  ότι κι αν σου φέρνει η ζωή εσύ μπορείς να το ξεπεράσεις! Γιατί η ζωή μας είναι ένας μαραθώνιος! Να εύχεσαι αυτό το ταξίδι να ατέλειωτο. Γι αυτό κι εμεις (οι δρομείς ) με το που τελειώνουμε τον πρώτο (μαραθώνιο) σκεφτόμαστε ποιος θα είναι ο επόμενος. Είναι η αρχή της προσωπικής βελτίωσης, της εξερεύνησης του εσωτερικού κόσμου και η ελπίδα σαν μέλος του δρομικού κινήματος ότι μπορείς να ελπίζεις σε ένα πιο όμορφο και υγιές μέλλον.

Και όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν κλισε για σένα που τα διαβάζεις. Μα, πίστεψέ με είναι η αλήθεια. Στον κόσμο του μαραθωνίου τα μάτια και η ψυχή μου γνώρισαν ανθρώπους οικογενειάρχες με παιδιά, επαγγελματίες και με δύσκολη καθημερινότητα, οι οποίοι τερματίζουνε τον ένα μαραθώνιο μετά τον άλλο! Κοντούς, λεπτούς, ψηλούς, χοντρούς, άσπρους, μαύρους, φτωχούς και πλούσιους. Μικρούς και μεγάλους. Είδα ανθρώπους δυστυχισμένους που βρήκαν την ευτυχία τους και τον χαμένο τους εαυτό στο μαραθώνιο. Τρόμαζα να βλέπω ανθρώπους χωρίς χέρια και πόδια να με προσπερνούν. Να μου λένε έμπρακατα και να μου δείχνουν τον δρόμο. Να σκέφτεσαι ότι κανείς δεν μπορεί να σου πει: “Δεν μπορείς να το κάνεις, δεν είσαι ικανός για αυτό!’’. 

Είδα ξυπόλητους να τερματίζουν χαρούμενοι, είδα 87χρονο να τερματίζει για δέκατη συνεχόμενη χρονιά τον κλασικό της Αθήνας, αλλά, είδα και κυρίες που δάμαζαν τον καρκίνο με χημειοθεραπείες, να καταφέρνουν να τερματίζουν τον μαραθώνιο της ζωής τους!

Γι΄αυτό αν νιώθεις πως η ελπίδα χάθηκε, πως περιβάλλεσαι από κόσμο κακό, έναν κόσμο που δεν σου βγάζει τον καλύτερο εαυτό, αν νιώθεις ότι κρύβεις κάτι βαθιά μέσα σου, κάτι πιο όμορφο, κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που είσαι τώρα, αν δεν ξέρεις που θα σε βγάλει η ζωή….τότε, βγες έξω άνοιξε τα μάτια και την ψυχή σου και ζήσε την πιο όμορφη γιορτή.